niedziela, 19 lutego 2017

Nagie pięści czy chytra głowa, czyli kilka oczywistości

Na oczywistości nasza świadomość jest zaimpregnowana, automatycznie zaliczamy je do sloganów i deklaracji, czyli tzw. trucia, i natychmiast deletujemy z głowy. Czasem jednak warto pochylić się nad truizmami, przyjrzeć się im i ujrzeć z naiwną prostotą dziecka, że przecież... król jest nagi.
Wiadomo, że człowiek jest drapieżcą stadnym, czyli zwierzę z niego zarazem groźne i socjalne. W wyniku występowania tych cech musiały w społeczności Homo sapiens wykształcić się mechanizmy zabezpieczające, podobnie jak to się stało w wilczych watahach - z tą różnicą, że wilki mają blokady biologiczne, zaś ludzie dodatkowo napisali zbiory praw i ustanowili sędziów.
Jednakże ludzkość wynalazła coś jeszcze - dni poza kalendarzem, kiedy prawa się odwiesza i wszystko wolno - są to okresy prowadzenia wojen. Nie łudźmy się, że obowiązuje jakieś prawo wojenne i że po wojnie rozlicza się zbrodniarzy. Rozliczeń dokonuje zawsze zwycięzca i jest to tylko przedłużenie działań wojennych, coś w rodzaju echa już przebrzmiałych wystrzałów.
Ale człowiek nazwał się sapiens i ta naga małpa wciąż od nowa próbuje okiełznać swoje biologiczne dziedzictwo, usiłuje postawić kulturę obok biologii, albo nawet na siłę pcha ją na pierwsze miejsce. Słabo to wychodzi, ale chwalebne próby wciąż są podejmowane. Taką próbą jest np. ustanawianie kodeksów praw sprawiedliwych, a nie tylko dogadzających silniejszym. Albo tworzenie społeczeństw, w których mniejszość o odmiennych poglądach mogłaby też wpływać na bieg wydarzeń, proporcjonalnie do swojej liczebności. Także nie do przecenienia są dążenia pacyfistyczne, które tutaj rozumiem jako próbę zapobieżenia fizycznemu unicestwianiu życia w czasie wojny.
 Hieronymus Bosch

Nie idealizujmy zanadto - człowiek jest i pozostanie drapieżnikiem, przynajmniej przez najbliższy milion lat. Będziemy rywalizować o terytoria, bogactwa, partnerów do życia, dobrobyt, wpływy - i będzie to nadal rywalizacja bezwzględna. Postawmy w tym miejscu fundamentalne pytanie: co zrobić, żeby się przy tym nie zabijać?
Na czas pokoju system jest opracowany i funkcjonuje, przynajmniej w krajach demokratycznych. Brakuje mu dużo do ideału, ale jakoś działa, lepiej lub gorzej. Czasem jednak zawodzi - nie zapominajmy, że Hitler doszedł do władzy zupełnie legalnie, w demokratyczny sposób. Co zrobić, żeby taka sytuacja nie mogła się powtórzyć?
Rozumując teoretycznie i ściśle, powinno się pozwolić, aby nieuniknione napięcia rozładowywały się stopniowo w czasach pokoju, a nie gwałtownie w wojennej apokalipsie. I po części tak się dzieje, bo w okresach pokoju (skojarzyło mi się to z interglacjałem, he, he) napięcia w pewnym stopniu wyrównują się w wyniku rywalizacji gospodarczej, innowacyjnej i naukowej. Kraje powolniejsze w rozwoju muszą pogodzić się ze spychaniem do dalszych szeregów przez prężniejsze gospodarki. Muszą? Do czasu, jak uczy historia.
Bo z czasem powstaje grupa społeczności niezadowolonych z podziału wpływów, bogactw naturalnych, terytoriów, z militarnego układu sił. Swój wpływ ma demografia i nacjonalizmy lub dążenia niepodległościowe - zależy z której strony na te dążenia spojrzeć. Po przekroczeniu pewnego punktu komplikacji napięcia nie mogą już rozładować się samoistnie i dochodzi do katastrofy. Jednak czy można wyobrazić sobie inny bieg wydarzeń?
Oczywiście, na to mamy przykłady z życia: gdy jedna z potęg światowych przyjmie rolę bezwzględnego żandarma, siłą wymuszającego spokój, albo gdy powstanie rzeczywista unia międzynarodowa. W obu przypadkach następuje ograniczenie suwerenności państw, narzucone lub, powiedzmy, dobrowolne.
W pierwszym przypadku wymuszanie posłuszeństwa (lub podporządkowania się regułom, ustalonym przez silniejszego) następuje kolejno w wyniku nacisków politycznych, gospodarczych i militarnych, z lokalną wojną na końcu, gdy perswazja i groźba nie zadziałają. Ten wariant realizowany był przez Stany Zjednoczone po II Wojnie Światowej - z różnymi skutkami. Polityka dyplomacji lub sankcji gospodarczych wywierały pewien efekt, ale ingerencje militarne właściwie zawsze były przegrane, patrząc perspektywicznie. Wojny wygrywano, jak w Iraku czy Afganistanie, ale chwilowe zwycięstwa nie dawały oczekiwanych efektów długofalowych. Wojna w Wietnamie została definitywnie przegrana.
Eksperyment z dobrowolną i efektywną unią wielonarodową został zrealizowany tylko raz w dziejach, na terenie Europy (jeśli się mylę, proszę o sprostowanie). Ten ponadnarodowy organizm, oparty głównie na współpracy gospodarczej, ma na koncie wiele sukcesów. Jednak wspólny gorset krępował ruchy, nadto staremu kontynentowi dał się we znaki kryzys gospodarczy. Trwały migracje wewnątrz Unii, a po tzw. arabskiej wiośnie rozpoczął się masowy napływ ludności z trzeciego świata. Z tym nasz liberalny i poprawnościowy kontynent zupełnie sobie nie poradził. Obecnie narastają tendencje nacjonalistyczne i ksenofobiczne, państwa zaczynają się zamykać, a Unia prawdopodobnie przestanie istnieć, a przynajmniej zdecydowanie zmieni charakter, a bliska współpraca ograniczy się do kilku krajów. Natomiast Stany Zjednoczone, jak wiele na to wskazuje, schowają się za murem izolacjonizmu albo przestaną pilnować Europy, koncentrując się na strategicznie dla siebie ważniejszych rejonach świata.
Taki stan rzeczy negatywnie wpłynie na nasze, a także światowe bezpieczeństwo. Zantagonizowane europejskie państwa będą zawierały dwu- lub trójstronne umowy, ale będą to głównie sojusze wymierzone przeciwko innym. Taki układ, jak wynika z historii, jest niestabilny i w końcu prowadzi do globalnego konfliktu.
Pora na podsumowania. Jaki był cel powołania Unii Europejskiej? Narody, zmęczone i przestraszone rozmiarami i okrucieństwem obu Wojen Światowych, zawarły pakt pokojowy i gospodarczy, rezygnując - jak wspomniano wyżej - z części swojej niezależności. Analogicznie poddajemy się kontrolom policyjnym, zwiększając w ten sposób swoje bezpieczeństwo, a w życiu codziennym i w miejscu pracy godzimy się na nakazy i zakazy, aby móc efektywnie funkcjonować. W obrębie Unii państwa mogły pretendować do korzystniejszych pozycji, rozwijając przemysł, naukę, ogólnie podnosząc cywilizacyjny poziom. Fakt, że niełatwo było nadrobić zaległości, ale nikt tego nikomu nie zabraniał, ba, nawet w tym pomagano (dotacje, ułatwienia gospodarcze). Niewątpliwie silniejszy miał więcej do powiedzenia, ale tak będzie zawsze, niezależnie od układu, a także stosowanych środków perswazji.
Po prostu i zwyczajnie, usiłowano zamienić pięść na głowę - zamiast tłuc wroga, próbowano nakłonić antagonistów do myślenia, kombinowania, gry, także przechytrzania innych. Cóż, na przekór tym próbom ostatnio twarda tradycja zdaje się znów brać górę w dobrej, starej Europie. „My” to nie jakieś byleco, to „MY”! A tamte sukinkoty niech nie podskakują, bo im pokażemy, gdzie pieprz kwitnie na seledynowo!
http://www.swiatobrazu.pl (fotografia ultraszybka)

Co może być dalej z Polską w zmieniającym się układzie? Wciąż bardzo daleko nam do mocarstwa i trzeba to jasno powiedzieć, że w razie konfliktu nie będziemy mieli wiele do powiedzenia. Będziemy rzucani na boki przez znacznie potężniejsze siły, niezależnie od narodowych buńczucznych deklaracji i pobrzękiwania szabelką. W wyniku wojny Polska może znów stracić niepodległość (strat w ludności nie odważę się prognozować), np. może zostać podzielona na dzielnice o różnym stopniu autonomii. W innym scenariuszu ponownie w całości dostanie się do rosyjskiej strefy wpływów na podstawie jakiegoś nowego międzynarodowego „diilu”, zawartego przez wielkich graczy na stercie europejskich gruzów (mam na myśli także idee).
A już na pewno nie możemy oczekiwać, że ktoś ujmie się za nami z przyjaźni, sentymentu, zawartych układów czy umów. W zatomizowanym świecie każdy będzie dbał wyłącznie o własne sprawy. Łącznie z Wujem Samem, który kiedyś już pokazał, co to jest „weri guud diil”.

Zadajmy sobie teraz oczywiste i trywialne pytania: czy po transformacji ‘1989 wciąż mieliśmy - i nadal mamy - za mało niepodległości i wolności? Po drugie: czy stale musimy poszukiwać i tropić jakiegoś wroga? I najważniejsze: jakiej przyszłości chcemy dla nas, naszych dzieci i ich dzieci? Przecież nikt inny tylko my, własnymi rękami, tworzymy nie tylko nasz, ale także ich los.

czwartek, 15 grudnia 2016

KONGRES LEMO(futuro)LOGICZNY, Wrocław, 28-30.11.2016

Wziąłem udział w tym wydarzeniu, które było prawdziwym kamieniem milowym w historii rozważań nad fenomenem Lema. Prof. Stanisławowi Beresiowi, badaczowi Lema i człowiekowi kipiącemu pomysłami, udało się zgromadzić w jednym miejscu imponujące gremium profesorów (oraz naukowców mających ten tytuł w zasięgu ręki), a także pisarzy, filmoznawców, tłumaczy oraz różnej maści lemologów. Następnie w dziewięciu debatach panelowych wystąpili językoznawcy, literaturoznawcy, kulturoznawcy, pisarze, astrofizycy, lekarze, biolodzy, fizycy i matematycy, a także ludzie znający Lema bezpośrednio i z nim współpracujący. Pokazał się także pierwszy (i chyba ostatni) polski kosmonauta, gen. Hermaszewski. Na koniec mieliśmy improwizowaną sesję jazzową, programowo inspirowaną twórczością Lema, a w antraktach muzycy zostali poproszeni o wypowiedzi na tematy egzystencjalne.

niedziela, 31 stycznia 2016

CYRK ODJEŻDŻA


Prasa co raz donosi w triumfalnym tonie, że kolejne miasto zakazało cyrkowych występów przy udziale zwierząt. No bo przecież biedne zwierzątka się męczą, np. słonie muszą iść gęsiego trzymając się za ogony, potem stają na jednaj nodze, albo - o zgrozo - grają w piłkę. Foki o suchych pyskach kręcą piłkami na nosach, papugi przeklinają, a psy biegają na dwóch łapach. Ekstremalne sztuczki wyprawiają tygrysy i lwy, skacząc przez płonące obręcze, a już całkiem odchodzą od zmysłów, jak treserka wkłada im całą głowę do paszczy, a one właśnie wtedy chciałby kłapnąć zębami! Istne męki.
Źródło: https://www.flickr.com/photos/jmpznz/

piątek, 23 października 2015

MIEJSCA, W KTÓRYCH RODZI SIĘ MAGIA, czyli proza poetycko-turystyczna

Podczas swoich podróży widziałem tysiące miejsc wspaniałych, brzydkich i takich sobie. Ale czasami, rzadko, trafiałem na takie wyjątkowe miejsce albo znajdowałem się w takiej pobudzającej wyobraźnię sytuacji, że dosłownie zapierało mi dech z wrażenia. To było coś w rodzaju iluminacji - chyba trafiałem na jakieś czakramy geopsychiczne, miejsca w szczególny sposób integrujące się z moją psyche, multiplikujące doznania chwili. Dostępowałem wtedy olśnienia, czegoś na kształt mentalnego orgazmu.
Miejsca i chwile - bo przestrzeń jest tu ściśle sprzężona z czasem - które posiadły moc, aby choć na moment trwanie zamienić w życie, podzieliłem pomiędzy cztery żywioły: ogień, wodę, ziemię i powietrze.

OGIEŃ
Piasek paruje, ziemia paruje, spomiędzy czarnych i żółtych kamieni wydobywa się ciepła wilgoć. Cała góra jest spocona, paruje jak zgrzany, monstrualny koń po galopie. Stęka i jęczy, coś ciśnie ją od wewnątrz, coś tam się przelewa, dudni, co chwilę łomocze jak pędzący pociąg albo wyje jak startujący samolot. Dźwięki są stonowane, przytłumione setkami metrów skalnej skorupy, stanowiącej pokrywę kotła.

sobota, 18 kwietnia 2015

Nagroda Literacka im. Jerzego Żuławskiego - uwagi do nominacji ‘2015

Uroczystość ogłoszenia nominacji odbyła się 17 kwietnia 2015 r. na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Szczególne podziękowania kieruję do dziekana dr. Łukasza Książyka, który udostępnił salę, a także zgodził się wygłosić wykład.
Teraz parę słów o Nagrodzie (http://www.nagroda-zulawskiego.pl/). Została ona ustanowiona w 2008 roku jako efekt społecznego zapotrzebowania całego środowiska, związanego z literaturą fantastyczną, a moja rola polegała tylko na daniu impulsu wyzwalającego. Wtedy, z braku chętnych, podjąłem się wykonania wstępnych prac organizacyjnych. Jak zwykle, tymczasowe rozwiązanie okazało się na tyle trwałe, że przetrwało do 8. kadencji. I jest wciąż stabilne.
Mamy więc jedyną w Polsce literacką nagrodę w dziedzinie fantastyki, przyznawaną przez utytułowanych profesjonalistów.

środa, 3 grudnia 2014

„ONA”, ON I MIŁOŚĆ DO FACEBOOKA



Obejrzałem ostatnio powszechnie chwalony film „Ona” („Her”) i nie zrobił na mnie wrażenia, a właściwie zrobił, ale negatywne. Film wlókł się klatka za klatką i albo był na granicy dłużyzny, albo w nią głęboko wpadał. Ponadto, a może przede wszystkim - nie powiedział nic nowego, nie było w nim żadnych odkryć.

środa, 12 listopada 2014

KURIOZALNY WYROK ODWOŁANY


W 2009 roku we włoskim mieście L’Aquila miało miejsce tragiczne w skutkach trzęsienie ziemi, podczas którego zginęło 309 osób, a 1500 zostało rannych. (fot. flickr.com/RobertoTaddeo)
Trzy lata później sąd skazał 6 sejsmologów na wieloletnie więzienie za to, że... nie przewidzieli trzęsienia, a dokładniej za to, że zlekceważyli symptomy ostrzegawcze i nie ostrzegli mieszkańców. Teraz, w 2014 r., naukowców uniewinniono, uchylając poprzedni, galileuszowski wyrok. Niczego innego nie oczekiwałem, bo trzęsień ziemi przewidzieć się nie da, przynajmniej na obecnym etapie rozwoju nauki. Po szkodzie można się zastanawiać, czy nie warto było ewakuować miasta „dmuchając na zimne”, ale biorąc pod uwagę, że niewielkie wstrząsy występują w tym regionie kilka razy w roku, raczej jest to niemożliwe. L’Aquila ma 70 tysięcy mieszkańców, więc ewakuacja jest dużym i kosztownym przedsięwzięciem.
W kontekście tej historii nasunęło mi się kilka refleksji. Po pierwsze, od podstaw kuriozalne wydaje się winienie naukowca za nieodkrycie czegoś. Idąc krok dalej, powinniśmy wytoczyć proces fizykom za nieodkrycie antygrawitacji, genetykom za niewynalezienie pigułki na starość, a socjologom - za brak doskonałego ustroju społecznego na tym padole. Po drugie - niezawisłość sądów jest dobra pod warunkiem, że mamy mądrego sędziego. Nasuwa się analogia do monarchy, który też powinien ferować sprawiedliwe wyroki, chyba że jest... durniem. Po trzecie, w regionach sejsmicznych powinno obowiązywać inne prawo budowlane - ale to jest już zadanie dla polityków.


Linki do odwiedzenia: 1 2 3 4

sobota, 2 lutego 2013

Szymborska - poetka prostego słowa

Tak, to odczułem najpierw - prostotę. Piękną, lekką prostotę słów, które obsiadały strukturę wiersza jak małe ptaki, jak kolorowe kolibry. Czasem wydawało się, że prostota zamienia się w zwyczajność, a brak rygoru ciąży ku brakowi porządku - ale nie, po zagłębieniu się w wiersz natychmiast pojawiał się kształt myślowy, a jeszcze wyraźniej uczuciowy, emocjonalny, objawiało się piękno. To było jak przejście od kolorowych kropek offsetu do obrazu, na który się składały, oglądanego z pewnej odległości, kiedy kształty i barwy zajmują swoje miejsca i organizują wyższy poziom przekazu.

poniedziałek, 7 stycznia 2013

Heavencon Krzysztofa

Stała się rzecz niezrozumiała, która wciąż toruje sobie drogę do mojej świadomości. Zmarł Krzysztof Papierkowski. Stało się to wieczorem 5 stycznia 2013 roku, w dniu, w którym cały dzień byłem po uszy zaczytany i w ogóle nie otwierałem komputera. Ja gościłem w świecie równoległym, a Krzysio właśnie przenosił się do na stałe do innej równoległej rzeczywistości. Jeden z respondentów napisał na stronie GKF-u: „Pocieszam się tylko, że Krzyś zmienił wachtę, zabiera się za organizację „Heavenconu” i kiedyś się spotkamy gdy zgłoszę się po akredytację.” Dla mnie to wszystko wygląda tak, jakby z ulubionego obrazu na ścianie wypadła jedna z postaci. Jak to możliwe?


Krzysio osobiście zapraszał mnie na jubileuszowy 25. Nordcon w 2011 roku. Miałem zajęcia na uczelni, mało czasu, trochę też odstraszała mnie 8-godzinna podróż koleją z Warszawy do Gdańska (2 wieki temu dyliżansem byłoby szybciej), więc się nie zdecydowałem. A był to ostatni Nordcon Krzysztofa.

sobota, 3 listopada 2012

Kannabinoidy kontra alkohol - konkurs festiwalowy

Od lat kilkunastu, dokładnie od 1997 r., zawsze w ostatnim tygodniu września odbywa się w Warszawie niezwykle interesująca i pożyteczna impreza pod nazwą Festiwal Nauki (tutaj strona oficjalna). To przedsięwzięcie ogromne, przyciągające rokrocznie 50 tysięcy żądnych wiedzy gości, angażujące więcej niż tysiąc pracowników naukowych z ponad 100 instytucji. Każdy Festiwal to cegiełka dokładana do gmachu polskiej cywilizacyjnej kultury, że tak górnolotnie - acz prawdziwie - rzecz ujmę.
Od samego początku udzielam się przy tym przedsięwzięciu (zobacz: Farmacja, SPP), a przy okazji ostatniego Festiwalu ‘2012 postanowiłem zaaranżować wykład-dyskusję na wysoce aktualny temat, a mianowicie tyczący zażywania marihuany i alkoholu w aspekcie porównania szkodliwości obu tych używek. Gwoli wyjaśnienia - uznałem, że do wypowiedzi na ten temat wreszcie należało zaprosić naukowca-farmaceutę, bo powszechnie znane opinie polityków i celebrytów upowszechniane są raczej na potrzeby polityki, a nie wzbogacania rzetelnej wiedzy.
Wykład wygłosiła kompetentna pani profesor (więcej szczegółów tutaj), a następująca po nim dyskusja okazała się niezwykle interesująca i jeszcze poszerzyła zakres poruszanych zagadnień. Każdy, kto czyta te słowa jest z pewnością ciekaw wniosków, a zatem odpowiedzi na pytanie, co tak naprawdę jest bardziej szkodliwe: maryśka czy wódka?

sobota, 20 października 2012

Dziecię poety

Uczestniczyłem w ciekawym spotkaniu w Domu Literatury - mianowicie chodziło o reminiscencje dzieci tych rodziców, którzy byli znanymi pisarzami czy poetami. Przy czym musiał być spełniony warunek, aby te dzieci też jakoś zasłużyły się na polu twórczości, a więc niejako kontynuowały zbożne dzieło.
Nie ma sensu wymienianie nazwisk, wszak chodzi o problemy ogólnej natury (ale jak ktoś chce, niech szuka). Na przykład, czy latorośle potrafią udźwignąć wielkie imię rodzicieli, dać sobie jakoś radę ze świadomością, że dorównanie im jest niemożliwe? We wspominkach pojawiały się kompleksy, ale także - tuż obok, równolegle - duma, cześć niemalże. Stąd objawiała się u niektórych podstarzałych już dzieci wciąż żywa pretensja, że ONI umarli - tak przecież być nie powinno, aby bóstwo opuszczało swoją trzódkę!
We wspomnieniach stale obecny był kult słowa jako nieodłączna cecha domowej atmosfery, całe dzieciństwo i młodość wspominających zostały nasycone czcią do liter, akapitów, ksiąg i zapachu papieru. Jedne dzieciaki zasypiały przy stukocie maszyn do pisania, inne tym stukotem były budzone (w tamtych czasach o PC-tach nikomu się nie śniło). Wreszcie przyszła kolej na pytanie: geny decydowały czy wychowanie?
Padło raczej na wychowanie.

wtorek, 11 września 2012

Wiara na poziomie nieba

Jak wiadomo, aktorzy i autorzy potrafią się wcielać. Pozwólcie, że dziś wcielę się w agnostyka (A.).
A. uczestniczył w pogrzebie kolegi, który był dobrym człowiekiem, szedł przez życie prostą drogą, a jako człek życzliwy i towarzyski o społecznikowskim zacięciu miał bardzo liczne grono przyjaciół. Takich ludzi się lubi, lubi się gremialnie i totalnie, albowiem z nimi każdy chętnie obcuje, tym chętniej, że stanowią mniejszość populacji. I to zdecydowaną. Niczym nie ekscytują, podobnie jak słoneczna, letnia pogoda, ale każą wierzyć w stabilność i pozytywne wartości, tworzą atmosferę solidności i optymizmu. W Stanach mawiają, że od takiego można bez wahania kupić używany samochód. Odejście każdego takiego człowieka niewątpliwie pogłębia chaos świata.
Ksiądz, prowadzący mszę, był trochę ostrzejszy, ale też próbował stworzyć optymistyczny nastrój, choć oczywiście sporo moralizował i czasami groził szatanem. Nieco upraszczał, obiecując niebo na ziemi przy przestrzeganiu dziesięciorga przykazań, opowiedział też niebiańską dykteryjkę. Ona dała A. najwięcej do myślenia.

niedziela, 9 września 2012

„Przytrafiło im się życie”

Czytam „Kroniki Diuny” Herberta, dotarłem już do piątego tomu („Heretycy Diuny”). Jest to na pewno kawałek niezłej literatury, choć pierwszy tom był najlepszy, świeży, kipiący od pomysłów, wypełniony brawurową fabułą, dosmaczony szczyptą filozofii buddyjskiej i koranicznej. W następnych częściach napięcie słabnie, coraz więcej miejsca zajmują rozwlekłe i chwilami dość mętne rozważania, na szczęście zręcznie ujęte w formę dialogów. Dobrze, że w tym nieco mulistym strumieniu co pewien czas błyska prawdziwa perła.
W „Heretykach Diuny” natknąłem się na zdanie o ludziach, którym „przytrafiło się życie”, więc idą przez nie bezwładnie, siłą rozpędu. To była jakaś marginalna myśl, ablegierka fabularna, ale jakże genialnie stymulująca! Przynajmniej dla mnie, wszak dobra literatura każdego stymuluje na jego sposób.
Zjawisko życia - jeśli spróbujemy spojrzeć na nie z zewnątrz - jest absolutnym fenomenem, transcendentnym wyzwaniem, z którym ludzie próbują zmierzyć się albo od strony mistycznej, albo od strony materialistycznej, w obu przypadkach - moim zdaniem - z niezadowalającymi efektami. Zbiorowisko atomów węgla, wodoru, tlenu, azotu, fosforu i żelaza, plus śladowe ilości innych pierwiastków, zostaje tajemną mocą uorganizowane w „kotlet z białka i kosmicznego pyłu” (sformułowanie Konwickiego), który - kotlet, nie Konwicki - nie dość że porusza się i przetwarza energię, to jeszcze widzi, reaguje, odczuwa emocje, a nade wszystko - ma świadomość istnienia świata i siebie, w tym swojego odczuwania i swojej świadomości. Prawie nikt się nad tym ewenementem nie zastanawia, no cóż, życie „przytrafia się” i tyle.

czwartek, 23 sierpnia 2012

Z dyskiem w chmurach

Niejedne ideologiczne dyskusje o chmurze już się toczyły, więc dziś chciałbym napisać trochę o stronie praktycznej tej technologii. Gwoli ścisłości dodam, że nie chodzi o cumulonimbusy i burzową aurę, ale o przestrzeń dyskową i aplikacje osiągalne zdalnie, spoza naszego komputera.
Po pierwsze: chwalę sobie dostęp do chmury. Można tam robić backupy, ale ja wolę trzymać w niej wybrane dokumenty, do których chcę mieć dostęp z dowolnego miejsca. Ewentualnie robię szybki zrzut dopiero co napisanego tekstu, przez co zabezpieczam go i ew. mogę uzupełniać w domu, w pracy czy choćby z tableta lub smartfona.
Ponadto, można poprzez chmurę udostępniać pliki innym konkretnym osobom albo upubliczniać je, podając link na FB czy swojej stronie. Jest to wygodniejszy sposób niż przesyłanie załączników w e-mailach. Prezentowałem już w ten sposób zdjęcia z wakacji, udostępniając jeden katalog kilku osobom. Tutaj przykładowo udostępniam na Skydrive swoje zdjęcia z pustyni Negev i Jerozolimy (przy oglądaniu ustaw sortowanie wg nazwy). Jednak ogólnie doradzam ostrożność - w razie gdy właściciel serwera uzna nasze pliki za nieobyczajne czy inaczej godzące w poprawność, jest władny je skasować nieodwracalnie i bez uprzedzenia. Podobno zdarzały się także pomyłki. A więc jakąś bazową kopię warto jednak trzymać na dysku w domu.
No dobrze, o tych sprawach wiedzą (prawie) wszyscy. Powstaje jednak dylemat, co wybrać? Giganci sieciowi walczą o nasze względy, pchają się z darmowymi usługami. Google i Skydrive, dwóch największych, oferuje z grubsza to samo, choć są drobne różnice. Możemy je porównać tutaj, a podsumowanie wynikające z zestawienia cytuję w oryginale (można sobie przetłumaczyć w tłumaczu Googla, oczywiście jest to darmowa aplikacja w chmurze):

niedziela, 19 sierpnia 2012

Diuna, Frank Herbert i eugenika

W ramach odpoczynku po wakacjach zabrałem się za odłożone lektury. Oczywiście najpierw literatura, o czym dalej, a równolegle zaprzyjaźnione blogi, niosące cenną informację oraz intelektualne ożywienie. Zatrzymałem się chwilę nad relacją Kosika z Nowego Jorku (okazuje się, że w tamtejszym metrze niewiele zmieniło się przez 35 lat, kiedy tam ostatnio bywałem), potem przejrzałem Ziutę co się dziwi (faktycznie, konwenty zaczynają przekształcać się w festyny, ale i cała fantastyka poszerza się, puchnie, a jej punkt ciężkości przemieszcza się w stronę wirtualnej krwawej baśni Grimm-type). Na koniec wpadłem w hodowlę gronkowców i to tak skutecznie, że przeczytałem wszystkie wpisy do końca (początku?), zostawiając sobie na później tylko wstawki literackie tudzież rowerowe. Ha, okazało się, że wszechkozak z Lublina też ceni sobie „Diunę” Herberta!

No bo właśnie czytam cykl Diuny. Przedtem szastałem się trochę po współczesnościach, m.in. łyknąłem „Vatrana Auraio” Huberatha (całkiem, całkiem - przyjdzie coś na ten temat zanotować na marginesach), lecz potem utknąłem w innych grząskich epistołach jak w wiosennym błotku, najwyraźniej robię się wybredny.

sobota, 16 czerwca 2012

Fraszki rubaszne

Nie pytajcie mnie, jak to się stało, że wydałem tomik fraszek. Nie odpowiem, bo zwyczajnie nie wiem. Mogę tylko powiedzieć, co się do tego zdarzenia przyczyniło: dwóch kolegów, pisarz i tłumacz, uznali kiedyś moje humorystyczne wiersze za pełnoprawną część twórczości, a potem trzeci kolega (pisarz i redaktor) zapytał o fraszki w wywiadzie, i kilka opublikował nawet w czasopiśmie. Na pewno przyczyniła się także do decyzji o wydaniu samolubna ekshibicjonistyczna afirmacja, cechująca twórców, którzy nie lubią pisać do szuflady. No i stało się, że nieokrzesane rymy z ładunkiem erotyzmu, groteski i humoru (w porządku alfabetycznym) poszły w świat.

Wiersze pisałem od pradawnych czasów, a większość z nich skręcała jakoś w kierunku przaśnego humoru.

piątek, 20 kwietnia 2012

Technikalia: odświeżanie stron w Chrome i Firefox

Dziś trochę przyziemnych spraw technicznych, ale bez nich nie powędrujesz daleko po internetowych ścieżkach, a nawet jak powędrujesz, to nieraz kłody zwalą ci się pod nogi.
Kwestią istotniejszą niż się wydaje jest odświeżanie stron w przeglądarkach, tak aby domyślnie widoczna była aktualna wersja - w przeciwnym przypadku można łacno nabrać się na starocie.
Do niedawna używałem tylko przeglądarki Internet Explorer, gdzie można było w ustawieniach wybrać opcję odświeżania, np. przy każdorazowym wejściu na stronę. Cóż, ponoć lepsze i nowocześniejsze przeglądarki takiego wyboru niestety nie oferują - mówię o tych wymienionych w tytule wpisu. Nie jest jasne, dlaczego - bo zakamuflowane opcje istnieją, ale producenci nie chcą udzielać o nich informacji. Być może w trosce o szybkość działania, aby program lepiej wypadał w testach. Ilustracją historii poszukiwań rozwiązania problemu niechaj będzie to forum, gdzie mowa o Chromie.

sobota, 4 lutego 2012

ACTA ad acta, niech żyje hiperbiblioteka?


Przetoczyła się przez kraj fala demonstracji przeciw ograniczaniu wolności w internecie, jeszcze większe były protesty w sieci. Ostra faza minęła, ale pożar tli się i może wybuchnąć ponownie lada chwila.
Jestem przeciwny ACTA, czemu dałem wyraz we wpisie na FB. Ale problem jest i jakoś trzeba go rozwiązać. Najprościej mówiąc i nieco trywializując (bo jest wiele aspektów sprawy), komercja chce pieniędzy, lud chce kultury za darmo. Mówiąc oględniej: biznes, wytwórnie, hurtownicy, wydawcy, księgarze, autorzy, wykonawcy - chcą krociowych zysków, apanaży i godziwych wpływów, honorariów, czy wreszcie choćby drobnych wierszówek, zaś większość odbiorców pragnie mieć pod ręką światową hiperbibliotekę, z której będą mogli korzystać do woli i bezpłatnie - jak to w bibliotekach (na razie) jest w zwyczaju, zupełnie legalnie i w majestacie prawa. I co począć przy tak diametralnie odmiennych oczekiwaniach?
Oczywiście można postawić policjanta z wielką pałą i kajdankami, co właśnie czyni ACTA.

niedziela, 22 stycznia 2012

Gruźlica odporna na wszystko?

Sloganem stało się powiedzenie, że człowiek nie ma naturalnych wrogów. Otóż jest to tylko połowa prawdy - bo mówimy o tym, co da się zobaczyć gołym okiem. Natomiast w  mikroświecie toczy się walka na śmierć i życie, a człowiek bynajmniej nie zajmuje w tym starciu pozycji hegemona, lecz jest zaledwie stroną.
Oczywiście, mamy leki, w tym antybiotyki, i wiemy trochę o higienie i zdrowym trybie życia. W latach siedemdziesiątych ub. wieku naczelny lekarz w USA odtrąbił zwycięstwo nad zarazkami

niedziela, 8 stycznia 2012

Mona Lisa z herbaciarni i socjobiologia

Widziałem cud-dziewczynę! No, może nie dziewczynę, bo musiała mieć powyżej 30-tki. Może także nie „cud”, bo ramiona miała zanadto toczone, a od pasa w dół była nieco posągowa. Ale twarz - wprost jaśniejąca urodą, a do tego ta młodzieńcza dynamika ruchów! Gapiłem się zupełnie niepoprawnie i seksistowsko, nie wiedząc za bardzo jaką herbatę kupuję, ale ona nie miała zamiaru wnieść oskarżenia, znosiła moje spojrzenia lekko jak muśnięcia promieni słonecznych. Po wyjściu zastanowiłem się, skąd wzięło się takie gwałtowne zauroczenie pana w „godnym” wieku dwukrotnie młodszą osóbką?
Jestem właśnie w trakcie lektury książki „Polityczne zwierzę” Krzysztofa Szymborskiego, traktującej o socjobiologii, więc podążyłem myślą w kierunku ewentualnych ewolucyjnych pożytków owego afektu.