Istnieją różne rodzaje samotności. Dotkliwa i nie do zastąpienia jest pustka po odejściu rodziców. Nawet jeśli rodzice byli już niedołężni i wymagali opieki, więc w żaden sposób nie mogli stanowić wsparcia i nieść pomocy, ich strata pozostawia po sobie lęk. Jest to lęk przed brakiem kogoś, kto kiedyś osłaniał i ochraniał przed światem i jego bezwzględnością, a potem stopniowo stawał się swoim własnym powidokiem, nie tracąc jednak funkcji ostoi psychicznej. Rodzic to ktoś, do którego zawsze możesz przyjść, przytulić się i wyżalić, i który nigdy w takiej sytuacji cię nie odepchnie, lecz przygarnie i pocieszy. Możesz mieć kilka setek serdecznych przyjaciół, ale żaden z nich nie da ci takiej pewności istnienia, jak rodzic. Po stracie rodziców doświadczasz przysłowiowej samotności w tłumie.
Nieco innego rodzaju, ale równie wielką stratą jest śmierć ukochanej osoby, z którą spędziło się większość życia, a czasem nawet całe dorosłe życie.
